yazamıyorum. çünkü yazmak için ışığa, ışık için ise paraya ihtiyacım var.  acı için sevgiye,  nefret için yazmaya ihtiyacım var. tüm bu saçmalıkların ilacı,bir sayfa açıp içindekileri dökmek. böylelikle birileri beni dinliyor ve hak veriyormuş gibi hissediyorum. sanki birileri beni önemsiyor gibi. aslında çok körüz. elimizdekiler kayıp gitmiş. kimisi iyi bir şarkı için satmış herşeyini. kimisi iyi bir kitap yazabilmek için. kimisi ailesini geride bırakmış, kimisi ise hayatı boyunca sevildiği tek kişiyi önemli bir iş için çöpe atmış. Birileri aşk için herşeyini vermeli. en azından bi' 5 yılını. başka türlü bu yazma alışkanlığını edinemiyorsun. yıllar geçiyor, yaşlanıyorsun ancak hala elin kalem tutuyor. birşeyler karalamayı becerebiliyorsun ve yazım hatası yapabilmeyide.
Ağlamak eski bir mesajı görmek gibi. bu ancak acınası bir çift için yazılmış bir söz olabilir. birbirini hiç görmeyen aptal çiftler için yazılmış bir sözdür bu. Diğerleri ise bir fotoğraf, bir mektup, bir yara izinden geçer. yazamamak böyle işte. beynimdeki canavar uyuyor.